TUHAF

Kendi zevklerimi başkalarınınkilere benzetme sürekli bir uyum arayışı içinde olmamı anlayamıyorum.insanları kırmak, üzmek istememi anlayabilirim ama onlarla anlaşabilmek, ortak bir nokta tutturmak için fazladan çaba sarf etmem niye?elimde olmadan yapıyorum bunu.evet taşlaşmış bir özellik içimde.karakter aslında tam da böyle bir şey.

Mesela bazıları yağmur yağdıktan sonraki ıslak toprak kokusunu çok sever ve o an geldiğinde duydukları hazdan bahsederler.işte o an, ben nedense hadi ya ne güzel deyip sessiz kalırım.aslında o kesif kokuda nefesim kesilir vücudum gerilir.gene de yanımdaki insanın içindeki o tatlı duygu anını bozmak istemem.

Bir başka ilginç özelliğim ve her zaman ket vurmaya çalışıpta bir türlü başaramadığım; çok yorgun ya da uykusuz olduğum zamanlar en başta kendimi konuşmaya dahi güç bulamazmışım gibi hissetmeme rağmen biraz konuşmaya başlamamla bütün insanları kendime esir etmem.saatlerce aralıksız konuşabiliyorum böyle zamanlarda.hatta sanki bir an durursam o sürekliliği kaybedip gene güçsüz düşecekmişim gibi bir hisse kapılıp konuşmaya sıkı sıkıya sarılıyorum.

Bir de insanlar gece yattıklarında ya hemen uyumayı ya genel sorunları günün nasıl geçirdiği üstüne düşünmeyi tercih eder bense çarşafıma ayak tabanlarımı yaslayıp soğukluğunu keşfetmeyi onu tüketmeyi severim.bu çok tuhaf geldi eminim.

Bu arada Brazzaville insanı dingin bir haldeyken bile daha da dinginleştiriyor.siz de garip huylarınızı Brazzaville dinlerken bir düşünün isterseniz kendinize hoşgörüyle yaklaşmanıza yardımcı olabilir.kolay değil insanın bunları normal bir ruh haliyle itiraf edebilmesi.