Savruk fikirlerim, düzensiz düzenim
Ama her şeyin düzeleceğine dair
Bitmek bilmez inancım
Hepsi naif inanışlarım sayesinde
Rengi koyu alışkanlıklarım
Dünyanın doyamadığım lezzetleri
Bastırmayı asla beceremediğim heves edişlerim
Sonsuz dostlarım.
Biri gelse beni geriye
ya da her şeyin dışına itse
dostlarımdan vazgeçebilir miyim?
Nesne ve alışma takıntımı
Geride bırakabilir miyim
Kendimden vazgeçebilir miyim?
Yeni açan bir papatyaya bakıp
Keyifle bir ömür onu izlemeye gücüm yetse keşke
Sıkılmaktan sıkılıp
sıkıldığıma sıkılırım ben gene
yuvasında evcil
dışarıda en vahşi en özgür olandım ben
aklımdan başka sığınağım yoktu
ileriye adım atmak her gün tekrarladığım parolamdı
şimdi başını koyacak omuz arayan
hafif dokunuşlarla ürperen ben
durduğu yerde duramazken
evine sarılan ben
ama biliyorum dostlarım hiç bırakmaz beni
ben onları bırakmak istesemde
kördüğüm, körlüğüm, sağırlığım, sıkıntılarım
sanki ben sizden vazgeçebilirmişim gibi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder